Hermetički red Zlatne zore je osnovan 1888. u Londonu od strane tri masona i člana organizacije Societas Rosicruciana in Anglia, ali su rituali reda po nekim izvorima mnogo stariji od tog datuma i vezuju se za Bratstvo svetlosti (Fraternitas Lucis), koje je u Nemačkoj osnovao baron Ecker Von Eckhoffen, član Zlatne Ruže i krsta. Članovi ovog reda u Nemačkoj uglavnom su bili i članovi masonske lože L’Aurore Naissante koja je smatrana za „veoma drevnu rozenkrojcersku ložu u Frankfurtu na Majni i u kojoj je, kako kažu, čuveni Lord Bulwer Lytton takodje dobio inicijaciju. On je bio i 51. Imperator rozenkrojcerskog reda Starije braće, a nakon njega tu dužnost su obnašali i Alphonse Louis Constant (Eliphas Lévi), William Wynn Westcott, Samuel Liddell MacGregor Mathers i Rudolf Steiner. Po legendi, ovaj red je nastao 1316. nakon progona templara kada je nekoliko vitezova pobeglo u Englesku i nakon toga u Škotsku. Medju njima je bio i baron Guidon de Montanor, iniciran na bliskom istoku u alhemiju, koji je to znanje preneo Gaston de la Pierre Phoebusu sa kojim je zajedno i osnovao taj red.
Ono što je za nas zanimljivo jeste to da se smatra da je izvor rukopisa na osnovu kojih je Zlatna zora i napravljena i koji su stigli iz Nemačke bila baš L’Aurore Naissante loža. U prilog tome ide i činjenica da su malopre pomenuti William Wynn Westcott i Samuel Liddell MacGregor Mathers bili dvojica osnivača Zlatne zore. Pomenute rukopise je posedovao Kenneth MacKenzie, mason i autor pozamašne Kraljevske enciklopedije masonerije, ali i veza ostrvske masonerije sa rozenkrojcerima, budući da je bio iniciran u Francuskoj. Poznavao je Eliphasa Levia i američkog rozenkrojcera Paschal Beverly Randolpha, a nakon njegove smrti pomenute rukopise, na osnovu koji je i nastala Zlatna zora, njegova udovica je predala William Wynn Westcottu.

slika

Zlatna zora je bila hermetička organizacija, orijentisana ka okultizmu, po poreklu masonska, a na svom zenitu i finalnoj razradi svog sistema više inicijacije su joj se prilično vratile duhu masonerije. No ezoterija je od samog početka bila prisutna i tako u prvoj inicijaciji u Zlatnu zoru u momentu dok kandidat kleči zapadno od oltara Hierofant mu otkriva moć svetlosti koja je isceljujuća. To nije samo verbalno saopštavanje, kandidat je u stvari talisman koji se puni, tako da on postaje potencijalna posuda za svetlost sa kvalitetima mudrosti, milosrdja i isceliteljske sposobnosti. Pa ipak isceljenje je nešto što se baš i ne pominje u dokumentima klasične Zlatne zore i čega nije bilo u knjigama i njoj. Sledeći primer ceremonije korištene u poznijoj Zlatnoj zori može biti ilustracija hipoteze da je lečenje bilo deo oralne tradicije koja je prenošena u Zlatnoj zori:

Ceremonija kuće svetlosti

Obući odoru 6=5 stepena. Izvesti terajuće i prizivne pentagrame. U Hramu stati u centar i okrenuti se ka istoku, dati LXV znake i spustiti Božansku belu blještavu svetlost.
Izjaviti: – “Ja (ubaciti duhovno ime) ovog dana i časa nameravam da sa božanskom dozvolom izvedem ovu ceremoniju za (ubaciti ime osobe kojoj je potrebno isceljenje)
Prizivam Velikog Arhandjela Mihajla i molim se da ovaj Hram može postati žiža za fokusiranje Božanske svetlost.”
Sesti i odvojiti astralno telo od fizičkog, te se astralno projektovati krot tavanicu. Stojeći, astralno, na krovu širiti zračne talase čiste energije naokolo, kao što bi i svetionik slao zrake svetlosti. Nakon što se to uradi 2 – 3 minuta se koncentriše na osobu, ili osobe (do njih troje) kojima je potrebno isceljenje i kojima se želi pomoći i oni se zatim eksplicitno pomenu. Spustiti se astralno dole i sedeti mirno i tiho. Zatim se moliti da se ono što je potrebno tim ljudima da bi bili zdravi i dogodi. Vratiti se na fizički nivo i skinuti odoru.

Arhandjel Mihajlo je u Zlatnoj zori bio Arhandjeo Juga. Mistično ime 4=7 stepena, koji je stepen vatre, jeste Pharos Illuminans, odnosno Prosvetljujuća kula Svetlosti. Iako je Rafailo primarno bio smatran kao Arhandjeo vezan za lečenje, uostalom samo njegovo ime znači „Bog leči“, Arhandjeo Mihajlo se takodje još od četvrtog veka, kada se uspostavljaju prva hrišćanska svetilišta njemu posvećena, poistovećuje sa lečenjem. Mihajlo je mnogo poznatiji kao Arhandjeo koji predvodi armiju andjela u ratu protiv Samaela. Da li zbog toga ili nečega drugoga, ali Arhandjeo Mihajlo ima bitnu ulogu u katoličkom egzorcizmu gde se čita deo iz poslanice Efežanima i deo iz Apokalipse, te koristi Psalm 67. Film Isterivač djavola je skoro svima poznat, ali je malo poznato, da je on snimljen po istinitom dogadjaju iz 1949. kada je katolička crkva smatrala da postoji potreba da se izvrši egzorcizam nad zaposednutim dečakom. Danima je dečak govorio izmenjenim glasom i delovalo je da se ništa ne dešava, sve dok se u jednom momentu nije čuo jasan i smiren glas koji se predstavio kao Arhandjel Mijahlo i naredio Satani i ostalim zlim duhovima da odstupe.

Arhandjel Mihajlo

Arhandjel Mihajlo, slika William Butler Yeats-a iz njegovog dnevnika Zlatne zore

Kako je već ranije rečeno postoji veza izmedju egzorcizma i isceljenja. Zlatna zora je u jednoj od svojih kasnijih faza razvoja imala ritual egzorcizma zlih duhova koji je podrazumevao da se odredi dan i sat ili Venere ili Sunca, da se egzorcist tri dana pre toga priprema na poseban način, da Hram bude prazan sem stolica na kojima se sedi, upotrebu Svete Vode, kao i odgovarajućeg mirisa i magijskog mača. Sam tekst ceremonije, koja je malo duža od slična malopre date ceremonije za lečenje i na momente prilično slična njoj, neću ovde objaviti, samo ću reći da uključuje i projekciju Volje i sebe u auru zaposednute osobe kako bi se rešio problem. Ono što je zanimljivo je to da je i ova ceremonija, namenjena za korištenje 6=5 stepenima Zlatne zore i malo ozbiljnija nego prethodno navedena, korištena za lečenje i da je u toj verziji izraz žrtva menjan u pacijent. Operacija je izvodjena astralno, a mogla je da se radi i po slici pacijenta na daljinu. Ideja je bila da se pacijent izleči tako što bi se iz njegovog energetskog tela isterali duhovi koji su uzročnici bolesti i umesto da dalje ludaju svetom i prave nekom drugom problem, prebace u neki materijalni objekt, recimo posudu sa vodom ili komad zemlje, koji bi se potom posvetio da obavlja dobro i onda odneo u prirodu gde bi se predao zemlji da joj bude na službi oslobadjajući tako ne samo pacijenta nego i uzrok njegovo bolesti od zla.
Klasična (regularna) masonerija je moralna inicijacija. Zato klasična masonerija nema u sebi uključeno mistično isceljenje, za nju je isceljenje kada neko iz neregularne obedijencije predje u regularnu. Ako je nekom potrebno lečenje taj neko ili koristi usluge klasičnog lekara, ili sveštenika budući da je klasični mason po obavezi vernik. Katolička crkva poznaje instituciju služenja mise za lečenje i takve mise su potpuno posvečene samo tome. Pravoslavna crkva takodje ima svoj obred za lečenje, on se zove jeleosvećenje (Ἱερόν Εὐχέλαιον) i zapravo to je najmanje poznata od svetih tajni koju vrši sedam sveštenika, ili sedam episkopa.
Dakle masonerija ne preuzima delatnosti u domenu sveštenstva. U Engleskoj nije došlo do sukoba izmedju Crkve i masonerije, kao u katoličkim zemljama gde je Papa bio izdao bulu protiv masonerije i gde su masoni morali da potraže alternativu, tako da je gnostička crkva u Francuskoj bila često nazivana i masonskom crkvom.
Ezoterična masonerija je okultna inicijacija i ona ima pristup okultnim silama. Lečenje je obično deo pobočnih redova, recimo i Azijatska braća su imala takav pobočni red koji je bio posvečen lečenju Hristom, dok se u nekim drugim redovima uz pomoć Arhandjela, ili svetlošću u jednom pobočnom MM redu gde je patron reda Sveti Grigorije Palama. Pošto ezoterična masonerija ima često i formalne odnose sa gnostičkom crkvom, kako je pomenuto gore, postoji takva veza sa Hristom i Arhandjelima. Pri tome momenat kada neko može da počne da leči zavisi od stepena inicijacije. Sveštenstvo radi sa Andjelima, kada sveštenik posvećuje hostiju na oltaru zapravo ne radi to on. On samo prinosi pričest na oltaru, Andjeli je dižu na nebo i vraćaću na oltar posvećenu. Kada to radi Biskup, on radi direktno sa Arhandjelima. To je viši nivo iskustva i onda on zapravo ne posvećuje. On prepoznaje da je hostija več sveta, što je pre korak koji je, bar je moje iskustvo bilo takvo, sličan iskustvu u istočnim advaita učenjima.
Odnos prema lečenju tako u stvari na simboličan način odražava i odnos izmedju tradicionalne i ezoterične masonerije, kao dve potpuno različite tehnologije u duhovnom smislu, pri čemu je diskutabilno da li je uopšte opravdano da ezoterična uopšte i koristi naziv masonerija.